حقّ ذات پاك اللّه الصّمد : 427 / 1 حلول و اتّحاد ، از غير خيزد : 633 / 19 ، 634 / 6 حلول و اتّحاد ، اينجا محال است : 633 / 18 خدا ، زين كاملان ، ازبس‌كه شاد است : 259 / 8 در اين تسبيح و تهليلند دائم : 290 / 1 در حديث آمد كه دل همچون پرى است : 254 / 1 درخت صبر ، بار شادمانى : 500 / 11 در دلم تابنده شد انوار عشق : 290 / 15 در كف هركس اگر شمعى بدى : 195 / 7 دلا ! چون كوه شو ز آشوب دوران : 500 / 5 دل پاكش چو كوه سخت‌بنياد : 499 / 9 دلش دريا و ، امواج حوادث : 499 / 10 دوم ، نفس كل آمد آيت نور : 363 / 10 دهد ياد خدا در روزگارش : 500 / 3 ديدنش با چشم ، چون ممكن نبود : 194 / 13 ز جان بگسل ، به زلف يار پيوند : 500 / 5 سفينهء دين ، بر او ركن وثيق است : 50 / 2 سوم آيت ، در او شد عرش رحمان : 363 / 11 شب و روز ، انتظار يار بردن : 500 / 16 شمس تبريزى كه نور مطلق است : 438 / 24 شو ايمن در پناه آستانش : 500 / 7 شياطين ، با بنىآدم ستيزند : 259 / 9 صبورى ، چرخ سركش را كند رام : 500 / 12 صبورى ، هرچه در گيتى است ناخوش : 500 / 10 عاقبت ، اندر ميان كشمكش : 290 / 14 علم او ، از جان او جوشد مدام : 180 / 5 كرد پرواز از قفس ، شهباز جان : 290 / 18 كشيدن ، درد درد از جام ايّام : 500 / 15 گر كسى از علم ، با تمكين بدى : 41 / 8 مار بد ، زخم ار زند ، بر جان زند : 427 / 2 مكاره چيست ؟ زهر غم چشيدن : 500 / 14 منه از كوى عشق ، بيرون پى : 104 / 6 نخستين آيتى ، عقل كل آمد : 363 / 9 نظر كن باز در جرم عناصر : 363 / 13 همچنين ، هريك به جزوى چون رسيد : 195 / 5 همچو گور كافران ، بيرون حلل : 205 / 2 همه ذرّات عالم همچو منصور : 289 / 7 هنوز آدم ميان آب و گل بود : 657 / 5 قصائد و غزليّات به مثل گفتم اين را و اگرنه كرم او : 350 / 9 چند داريم نهان زير مرقّع ، زنّار : 284 / 10 چو دم ميش نماند ، ز دم خود كندش پردام : 350 8 دام سخت است مگر يار شود لطف خدا : 260 / 5 در اگر بر تو ببندد ، مرو و صبر كن آنجا : 350 / 5 دل من گرد جهان گشت و نيابيد مثالش : 350 / 11 سطوت ملك شمالم درگذشت : 466 / 5 طىّ ارض ملك امكانم نمود : 287 / 8 ، 466 / 8 عارف سرّ غيوبم كرد عشق : 466 / 4 عالمت غافل است و تو غافل : 118 / 5 غرقم اندر لجّهء عصمت نمود : 466 / 7 معدن خيرات را كردم عطا : 466 / 6 من اين دلق مرقّع را ، بخواهم سوختن روزى : 284 / 14 نه كه قصّاب به خنجر چو سر ميش ببرّد : 350 / 7 و اگر بر تو ببندد همه درها و گذرها : 350 / 6 وفا مجوى ز كس ، ور سخن نمىشنوى : 279 / 2 هركو عمل نكرد و عنايت اميد داشت : 277 / 3 هله خاموش كه بىگفت ازين مى ، همگان را : 350 / 12 هله نوميد نباشى كه تو را يار براند : 350 / 4 همگى ملك سليمان ، به يكى مور ببخشد : 350 / 10 رباعيّات